ഇന്ത്യ കണ്ട ഏറ്റവും ഐതിഹാസികമായ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പുപോരാട്ടത്തിന്റെ വിവരണം.
രാഷ്ട്രീയപാര്ട്ടികളുടെ ശക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലോ പ്രായപൂര്ത്തി വോട്ടവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലോ അല്ല ഇന്ത്യന് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നത്. ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ വിശദമായ നടപടിക്രമങ്ങള് 1946 മേയ് 16 ന് കാബിനറ്റ് മിഷന് പുറപ്പെടുവിച്ചിരുന്നു. ഭരണഘടന രൂപീകരണത്തില് അനാവശ്യമായ കാലതാമസം വരുത്തും എന്നകാരണത്താല് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് പ്രായപൂര്ത്തി വോട്ടവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന ആശയം കാബിനറ്റ് മിഷന് നിരാകരിച്ചിരുന്നു. പകരം ലഭ്യമായ ഒരേയൊരു പ്രായോഗിക സംവിധാനം നിലവിലുള്ള തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രൊവിന്ഷ്യല് നിയമനിര്മ്മാണസഭകളെ സമ്മതിദായകപ്പട്ടികയായി ഉപയോഗിക്കുകയെന്നതുമാത്രമായിരുന്നു. ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയുടെ ഘടനരൂപീകരിക്കുവാന് വേണ്ടി പ്രൊവിന്ഷ്യല് നിയമസഭകളെ മുസ്ലീങ്ങള്, സിക്കുകാര്, ജനറല് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നുഗ്രൂപ്പുകളായി കാബിനറ്റ് മിഷന് വിഭജിച്ചു. ജനറല് വിഭാഗത്തില് ഹിന്ദുക്കള്, പട്ടികജാതിക്കാര്, ഇന്ത്യന് ക്രിസ്ത്യാനികള്, ആംഗ്ലോഇന്ത്യന്സ് എന്നിവരായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. 1946 ജൂലൈയില് 296 സീറ്റുകളിലേയ്ക്ക് (210 ജനറല്, 78 മുസ്ലീം, 4 സിക്ക് (പഞ്ചാബ്), 3 ചീഫ് കമ്മീഷണറുടെ പ്രവിശ്യകള്- ഡല്ഹി, കൂര്ഗ്, അജ്മീര്-മെര്വാര്, 1 ബലൂചിസ്ഥാന്) തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നു.
പട്ടികജാതിക്കാരെ ജനറല് വിഭാഗത്തില് ഉള്പ്പെടുത്തിയതിനെ ഡോ. അംബേദ്ക്കര് ശക്തമായി എതിര്ത്തുവെങ്കിലും കോണ്ഗ്രസ്സ് നിയന്ത്രിത സംഘടനകളിലൂടെ പട്ടികജാതിക്കാര്ക്ക് അവരുടെ പൂര്ണ്ണമായ പങ്കാളിത്തം ലഭിക്കുമെന്ന കാരണത്താല് കാബിനറ്റ് മിഷന് ആ എതിര്പ്പ് പരിഗണിക്കാതെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ഹിന്ദുക്കളുടെ ദയയ്ക്ക് പട്ടികജാതിക്കാരുടെ താല്പര്യങ്ങളെ വിട്ടുകൊടുക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയ്ക്ക് ആകെ 389 അംഗങ്ങളാണ് വേണ്ടിയിരുന്നതെങ്കിലും 1946 ജൂലൈ-ആഗസ്റ്റില് 296 സീറ്റുകളിലേയ്ക്ക് മാത്രം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തുകയും 93 സീറ്റുകള് നാട്ടുരാജ്യങ്ങളില് നിന്നുള്ള പ്രതിനിധികള്ക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. (B. Shiva Rao has given the number as 389 at p. 289 of The Framing of India’s Constitution, Vol.1, whereas Granville Austin has given the number as 292 for British India and 93 for Indian States, that is total 385 in ‘The Indian Constitution Cornerstone of Nation’, p. 332.) തെരഞ്ഞെടുപ്പില് കോണ്ഗ്രസ്സിന് 175 സീറ്റും കോണ്ഗ്രസ്സ് നോമിനികള്ക്ക് 30 സീറ്റും മുസ്ലീംലീഗിന് 73 സീറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റുകള്ക്ക് 1 ഉം ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ ആള് ഇന്ത്യ ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷന് 1 സീറ്റും ലഭിച്ചു. പൂനാ പാക്ടിലെ വ്യവസ്ഥകളനുസരിച്ച് പ്രാഥമിക തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വേണമെന്ന പദ്ധതി 1946 ലെ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പില് റദ്ദുചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നതിനാല് സംയുക്തസമ്മതിദാനപ്പട്ടികയായിരുന്നു സംവരണസീറ്റുകളില്പ്പോലും ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതിന്റെ പരിണിതഫലമായി അംബേദ്ക്കറുടെ രാഷ്ട്രീയപാര്ട്ടിയായ ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷന്റെ സ്ഥാനാര്ത്ഥികളെ സംവരണസീറ്റുകളില്പ്പോലും പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കോണ്ഗ്രസ്സ് സ്ഥാനാര്ത്ഥികള് വിജയിക്കുകയുണ്ടായി. ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണ സഭകളിലേയ്ക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വിവിധ പാര്ട്ടികളിലെ പ്രധാനനേതാക്കള് ഇവരായിരുന്നു.
1. ജവഹര് ലാല് നെഹ്റു, പ്രസിഡന്റ്, ഇന്ത്യന് നാഷണല് കോണ്ഗ്രസ്സ്
2. മുഹമ്മദ് അലി ജിന്ന, പ്രസിഡന്റ്, ആള് ഇന്ത്യ മുസ്ലീം ലീഗ്
3. അംബേദ്ക്കര്.ബി.ആര്, ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷന്
4. ശ്യാമപ്രസാദ് മുഖര്ജി, പ്രസിഡന്റ്, ആള് ഇന്ത്യ ഹിന്ദു മഹാസഭ (കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടി നോമിനേറ്റ് ചെയ്തത്)
5. കമലേശ്വര് സിംഗ്, ആള് ഇന്ത്യ ലാന്റ്ലോഡ്സ് അസോസിയേഷന്
സമുദായം തിരിച്ചുള്ള പ്രാതിനിധ്യം ചുവടെ കൊടുക്കുന്നു (B. Shiva Rao, ‘The Framing of India’s Constitution’, Vol. I, P. 325, Universal Law Publishing Co. Pvt. Ltd. Delhi, Reprint 2004.)
1. ഹിന്ദുക്കള് (പട്ടികജാതിക്കാരൊഴികെ) - 163
2. മുസ്ലീങ്ങള് - 80
3. പട്ടികജാതി - 31
4. ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യന് - 3
5. ഇന്ത്യന് ക്രിസ്ത്യന് - 6
6. പാഴ്സി - 3
7. ഗോത്രവിഭാഗം - 6
8. സിക്ക് - 4
ആകെ - 296
അങ്ങനെ ഇന്ത്യന് ഭരണഘടന രചിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണ സഭ രൂപീകൃതമായി. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യ പാര്ലമെന്റായും ഈ സഭ വര്ത്തിച്ചു.
ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതിനുശേഷം, രാജ്യവിഭജനപ്രക്രിയ സൃഷ്ടിച്ച പ്രശ്നങ്ങളുടേയും പ്രതിസന്ധികളുടേയും സാഹചര്യത്തില്, ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണ സഭയുടെ പ്രവര്ത്തനങ്ങള് മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതില് അനിശ്ചിതാവസ്ഥയുണ്ടായി. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ചില അംഗങ്ങള് സഭ ബഹിഷ്ക്കരിച്ചത് പ്രശ്നങ്ങളെ കൂടുതല് വഷളാക്കി. സ്ഫോടനാത്മകമായ ആ സ്ഥിതിവിശേഷത്തില് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണ സഭയുടെ സമ്മേളനം മാറ്റിവയ്ക്കാന് ജിന്ന നടത്തിയ വിഫലശ്രമം ഒരു വഴിത്തിരിവായി മാറി. അതിന്റെ ഫലമായി മുസ്ലീംലീഗിന്റെ പ്രതിനിധികള് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണ സഭയില് നിന്നും വിട്ടുനില്ക്കും എന്നൊരു പ്രസ്താവന 1946 നവംബര് 21 ജിന്ന പുറപ്പെടുവിച്ചു. ആ പ്രസ്താവനയില് പറയുന്നത്, “വൈസ്രോയിയും ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാരും ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണ സഭയുടെ യോഗം ഡിസംബര് 9 ന് വിളിച്ചുചേര്ക്കുന്നതില് ഞാന് അതിയായി ഖേദിക്കുന്നു. എന്റെ അഭിപ്രായത്തില് അത് തെറ്റായ ഒരു സ്വഭാവത്തില്നിന്നുരുത്തിരിഞ്ഞുവന്ന മറ്റൊരു വിഡ്ഢിത്തം കൂടിയാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ വളരെ ഗുരുതരമായ സാഹചര്യങ്ങളേയും യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളേയും അഭിമുഖീകരിക്കാതെ വൈസ്രോയി കണ്ണടച്ചിരിക്കുകയാണ്. മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹം പൂര്ണ്ണമായും കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ കയ്യിലെ ഒരു കളിപ്പാവയാകുകയും മുസ്ലീംലീഗിനേയും സമാനമായ മറ്റുസംഘടനകളേയും ഇന്ത്യന് ദേശീയജീവിതത്തിലെ മറ്റ് ഘടകങ്ങളേയും തികച്ചും നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട് കോണ്ഗ്രസ്സിനെ മാത്രം പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നത് കൃത്യമായ വസ്തുതയാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തില് മുസ്ലീംലീഗിന്റെ ഒരു പ്രതിനിധിയും ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണ സഭയില് പങ്കെടുക്കുകയില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ”(B. Shiva Rao, ‘The Framing of India’s Constitution’, Vol. I, P. 325, Universal Law Publishing Co. Pvt. Ltd. Delhi, Reprint 2004.) എന്നാല് 1946 ഡിസംബര് 1 ന് ബോംബെയില് വച്ച് സര്ദാര് വല്ലഭായി പട്ടേല് പ്രസ്താവിച്ചത് “മറ്റു പാര്ട്ടികള് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയുടെ പരിപാടികളില് പങ്കെടുക്കയോ ബഹിഷ്ക്കരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ, സ്വര്ഗവും ഭൂമിയും കൂട്ടിയിടിച്ച് തകര്ന്നാല്പ്പോലും മുന്നിശ്ചയിച്ചതുപോലെ തന്നെ 1946 ഡിസംബര് 9 ന് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭ യോഗം ചേര്ന്നിരിക്കും”(The Times of India, 2-12-1946 also see- Khairmode Changdeo, Dr. Bhimrao Ramji Ambedkar, Vol. 8, p. 158, (Marathi), Maharashtra Rajya Sahitya Sanskrity Mandal, 1983.)
ഇന്ത്യ ബ്രിട്ടീഷ്ഭരണത്തിനു കീഴിലിരിക്കവേ തന്നെ 1946 ഡിസംബര് 9 ന് ന്യൂഡല്ഹിയില് വച്ച് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭ സമ്മേളിച്ചു. ഇന്ന് പാകിസ്ഥാനിലും ബംഗ്ലാദേശിലുമുള്ള പ്രവിശ്യകളും ഇന്ത്യയിലെ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ പ്രാതിനിധ്യവും തുടക്കത്തില് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് 1947 ജൂണില് സിന്ധ്, ഈസ്റ്റ് ബംഗാള്, ബലൂചിസ്ഥാന്, വെസ്റ്റ് പഞ്ചാബ്, നോര്ത്ത് വെസ്റ്റ് ഫ്രോണ്ടിയര് പ്രോവിന്സ് എന്നീ പ്രവിശ്യകളിലെ ഒരു പ്രതിനിധിസംഘം കറാച്ചിയില് സമ്മേളിച്ച് പാകിസ്ഥാനുവേണ്ടി ഒരു ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭ രൂപീകരിക്കുകയും 1947 ജൂലൈ 26 ന് പാകിസ്ഥാനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രത്യേക ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭ ഗവര്ണര് ജനറല് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അവസാനം ഇന്ത്യന് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭ 15 വനിതകളടക്കം 207 അംഗങ്ങളായി ചുരുങ്ങി. മുസ്ലീംലീഗിലെ 28 പ്രതിനിധികള്മാത്രമാണ് ഇന്ത്യന് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയില് പങ്കെടുത്തത്. പിന്നീട് നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെ പ്രതിനിധികളായി 93 പേര് നാമനിര്ദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയില് 82 ശതമാനവും കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ കൈപ്പിടിയിലായി. (B. Shiva Rao, ‘The Framing of India’s Constitution’, Vol. 1, p. 298.)
പക്ഷെ യഥാര്ത്ഥത്തില് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയുടെ സമ്മേളനം ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ ഭരണഘടനയുടെ കരടുരൂപം തയ്യാറാക്കുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള് കോണ്ഗ്രസ്സ് അതിന്റെ പാര്ട്ടിതലത്തില് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പു പ്രക്രിയ നടക്കുന്ന വേളയില്ത്തന്നെ 1946 ജൂലൈ 8 ന് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയ്ക്കുവേണ്ട വിവരശേഖരം തയ്യാറാക്കുവാന് ഒരു വിദഗ്ദ്ധസമിതിയെ കോണ്ഗ്രസ്സ് നിയമിച്ചു. ജവഹര്ലാല് നെഹ്റു (അധ്യക്ഷന്), അസാഫ് അലി, കെ.എം.മുന്ഷി, എന്.ഗോപാലസ്വാമി അയ്യങ്കാര്, കെ.ടി.ഷാ, ഡി.ആര്.ഗാഡ്ഗില്, ഹുമയൂണ് കബീര്, കെ.സന്താനം എന്നിവരായിരുന്നു അംഗങ്ങള്. ഈ കമ്മിറ്റി രണ്ടു യോഗങ്ങള് ചേര്ന്നു. ആദ്യയോഗം ജൂലൈ 20-22 ന് ന്യൂഡല്ഹിയിലും രണ്ടാമത്തെ യോഗം ബോംബെയില് ആഗസ്റ്റ് 15-17 നുമായിരുന്നു. ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണത്തിനുവേണ്ട ധാരാളം കരട്നിര്ദ്ദേശങ്ങള് ഈ കമ്മിറ്റിയംഗങ്ങള് തയ്യാറാക്കിയതിനുപുറമേ, ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയുടെ ആദ്യയോഗത്തില് അവതരിപ്പിക്കുവാന്വേണ്ടി ഭരണഘടനയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രമേയം, വിവിധ കമ്മിറ്റികളുടെ നിയമനം, ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭ സ്വീകരിക്കേണ്ട നടപടിക്രമങ്ങള് തുടങ്ങിയവയും ഈ സമിതി ചര്ച്ചചെയ്തിരുന്നു.
ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള ഡോ.അംബേദ്ക്കറിന്റെ പ്രവേശനം
ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള ഡോ.അംബേദ്ക്കറിന്റെ പ്രവേശനം ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തില് പൊതുവിലും കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ചരിത്രത്തില് പ്രത്യേകിച്ചും നടന്ന ത്രസിപ്പിക്കുന്നതും അമ്പരപ്പിക്കുന്നതുമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയസംഭവവികാസമായിരുന്നു. അതിനാല് ഈ സംഭവം വിവിധ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടേയും പണ്ഡിതരുടേയും നിരവധി വിശദീകരണങ്ങള്ക്കും വ്യാഖ്യാനങ്ങള്ക്കും വിഷയീഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1946 ല് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പു പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്തന്നെ ആ സഭയിലെ പട്ടികവിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രാതിനിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് അതീവ ഉല്കണ്ഠാകുലനായിരുന്നു. ഈ സുപ്രധാന സഭയിലേയ്ക്ക് ഡോ.അംബേദ്ക്കറെ പ്രവേശിപ്പിക്കരുതെന്ന കാര്യത്തില് കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടി ദൃഢനിശ്ചയമെടുത്തിരുന്നു. *ഡോ. അംബേദ്ക്കര് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയില് പ്രവേശിക്കാതിരിക്കാന് സഭയിലെ വാതിലുകള് മാത്രമല്ല, ജനാലകളും ഞങ്ങള് അടച്ചിരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹം എങ്ങനെ അതിനുള്ളില് പ്രവേശിക്കുമെന്ന് നമുക്കു നോക്കാംڈ എന്നാണ് കോണ്ഗ്രസ്സ് നേതാവ് സര്ദാര് വല്ലഭായ് പട്ടേല് പ്രസ്താവിച്ചത്(K.C. Lil, ‘Ambedkari Andolan me Punjabiyo ka role’ (Hindi), Bhartiya Buddhist Council, England, Bhim Patrika Publication, Jullundur, Pp. 19-23.)
പ്രൊവിന്ഷ്യല് സര്ക്കാരുകള് രൂപീകരിക്കുന്നതിനുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ് 1946 ജൂലൈയില് നടന്നു. ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില് ജയിക്കുന്നവരാണ് പിന്നീട് സ്വതന്ത്രഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടന രചിക്കുവാനുള്ള ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലെ അംഗങ്ങളെ തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതെന്നതിനാല് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരുന്നു. ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ രാഷ്ട്രീയ പാര്ട്ടിയായ ആള് ഇന്ത്യ ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷന് പ്രവിശ്യ സര്ക്കാരുകളുടെ രൂപീകരണത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില് മല്സരിച്ചുവെങ്കിലും മിക്കവാറും എല്ലാ സീറ്റുകളിലും തോല്ക്കുകയുണ്ടായി. മദ്രാസിലും ബംഗാളിലുമായി രണ്ടു സീറ്റുകളില് മാത്രമാണ് ജയിച്ചത്. ബംഗാളില് നിന്നും ജയിച്ചത് ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡല് ആയിരുന്നു. ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില് മല്സരിച്ചില്ല.
1946 ഏപ്രില് 2 ന് ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ പാര്ട്ടിയായ ആള് ഇന്ത്യ ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷന്റെ ഒരു അടിയന്തിരയോഗം ഡല്ഹിയില് ചേരുകയുണ്ടായി. ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് ആള് ഇന്ത്യ ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷന്റെ ഒരു പ്രതിനിധിയെയെങ്കിലും അയയ്ക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഈ സമ്മേളനത്തില് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഊന്നിപ്പറയുകയുണ്ടായി. അവസാനം ഫെഡറേഷന്റെ പ്രതിനിധിയായി ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് ഡോ.അംബേദ്ക്കറെ അയയ്ക്കുവാന് യോഗം തീരുമാനമെടുത്തു. എങ്കിലും അത് വളരെ ദുഷ്ക്കരമായ ഒരു നീക്കമായിരുന്നു. കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് നാമനിര്ദ്ദേശം ചെയ്യാന്പോലും മഹാരാഷ്ട്ര, ഉത്തര്പ്രദേശ്, പഞ്ചാബ് എന്നിവിടങ്ങളില് നിന്നും ഒരൊറ്റ എം.എല്.എ പോലും ഫെഡറേഷനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എങ്കില്ക്കൂടിയും ബംഗാള് അസംബ്ലിയില് ആള് ഇന്ത്യ ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ് ഫെഡറേഷന്റെ ഒരേയൊരു പ്രതിനിധിയായി ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡല് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനാല് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് ബംഗാളില് നിന്നും മല്സരിക്കണമെന്ന ആവശ്യമുയര്ന്നതിനെത്തുടര്ന്ന് ഇക്കാര്യം ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡലുമായി ചര്ച്ച ചെയ്യാന് 1946 ജൂണ് 29 ന് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് കല്ക്കട്ടയിലെത്തി. ഇതിനിടയില് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയിലേയക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ തീയതി 1946 ജൂലൈ 18 ആണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ ചരിത്രപരമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പില് മല്സരിച്ചു വിജയിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ തയ്യാറെടുപ്പുകള് നടത്താന് ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്കും സഹപ്രവര്ത്തകര്ക്കും മുന്നില് വെറും 19 ദിവസം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. 1946 ജൂണ് 30 ന് വൈകിട്ട് 5 മണിക്ക് ഫെഡറേഷന്റെ ബംഗാള് ഘടകത്തിന്റെ ഒരു യോഗം കല്ക്കട്ടയിലെ ഇന്ത്യന് അസോസിയേഷന് ഹാളില് ചേര്ന്നു. ഫരീദ്പൂര്, ബര്സാല്, ഖുല്നാ, ജഷോര്, നദിയ, രാജ്സഹി, റാങ്പൂര്, കല്ക്കട്ട എന്നീ ജില്ലകളില് നിന്നുള്ള പ്രമുഖരായ നേതാക്കള് ഈ യോഗത്തില് പങ്കെടുത്തു. ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡലിന്റെ അധ്യക്ഷതയില് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് മുഖ്യാതിഥിയായിരുന്ന ഈ യോഗത്തില് ശ്രീ.അമൂല്യധന് റോയ്, ശ്യാമപ്രസന്ന ബര്മാന്, രസിക്ലാല് ബിസ്വാസ്, അങ്കുല് ചന്ദ്രദാസ്, മനോഹര് ദാലി എന്നീ പ്രമുഖ നേതാക്കള് സന്നിഹിതരായിരുന്നു. ഈ യോഗത്തില് ഫെഡറേഷന്റെ നേതാക്കളോട് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയില് പങ്കെടുക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യവും പട്ടികവിഭാഗങ്ങളുടെ ആവശ്യവും കാബിനറ്റ് മിഷന്റെ പ്രതിലോമ നിലപാടുകളും ഡോ.അംബേദ്ക്കര് വിശദീകരിച്ചു. നിലവിലുള്ള സാഹചര്യത്തിന്റെ വിവിധ വശങ്ങള് വിശകലനം ചെയ്തപ്പോള് ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയില് തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമെന്ന എല്ലാ പ്രതീക്ഷയും ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നാല് ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡല് ധീരമായ നിലപാടെടുക്കുകയും ഏതുവിധേനെയും തെരെഞ്ഞെടുപ്പില് ജയിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പുനല്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ മണ്ഡലിന്റെ നേതൃത്വത്തില് ഫെഡറേഷന്റെ ബംഗാള് ഘടകം ഒന്നടങ്കം, പ്രത്യേകിച്ചും യുവജനവിഭാഗം, ഇന്ത്യാചരിത്രത്തില് സമാനതകളില്ലാത്ത, ഇതിഹാസതുല്യമായ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പുയുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറെടുത്തു.
ആ സമയത്ത് ബംഗാള് അസംബ്ലിയില് 30 പട്ടികജാതി എം.എല്.എ മാര് ഉണ്ടായിരുന്നു. മുപ്പത് എം.എല്.എ മാരില് 26 പേര് കോണ്ഗ്രസ്സുകാരും 3 പേര് സ്വതന്ത്രരും ഒരാള് ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡലുമായിരുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പില് ജയിക്കാന് ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് 5 എം.എല്.എ മാരുടെ വോട്ടുകളായിരുന്നു. ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടേയും മണ്ഡലിന്റേയും പദ്ധതികളെ തകര്ക്കാന്വേണ്ടി കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ബംഗാള് പ്രവിശ്യാകമ്മിറ്റി കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ഓഫീസില് വച്ച് 1946 ജൂലൈ 5 ന് യോഗം ചേരുകയും പട്ടികജാതി എം.എല്.എ മാരുടെ വോട്ടുകള് ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് ലഭിക്കാതിരിക്കാന്വേണ്ടി ഒരു പട്ടികജാതിക്കാരനെ എതിര്സ്ഥാനാര്ത്ഥിയാക്കുന്നതടക്കമുള്ള ബദല് തന്ത്രങ്ങള് ആവിഷ്ക്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഡോ.അംബേദ്ക്കറെ തോല്പ്പിക്കുവാനുള്ള എല്ലാ പദ്ധതികള്ക്കും ചുക്കാന് പിടിച്ചത് ശ്രീ. കിരണ് ശങ്കര് റോയി ആയിരുന്നു. പക്ഷേ മണ്ഡലും ഫെഡറേഷന്റെ ബംഗാള് ഘടകത്തിന്റെ മുഴുവന് നേതാക്കളും പ്രവര്ത്തകരും ചേര്ന്ന് കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ എല്ലാ തന്ത്രങ്ങളേയും തകര്ത്തു തരിപ്പണമാക്കി. (For details see-Surendra Nath Sikdar, ‘Bijayee Ambedkar’, Antarik Prakashan, Calcutta,1998.) ഈ ഐതിഹാസികമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പ്രധാന സംഭവിവികാസങ്ങള് ചുവടെ ചേര്ക്കുന്നു.
1. ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില് ഡോ.അംബേദ്ക്കറെ പരാജയപ്പെടുത്തുവാന് കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടി ദൃഢനിശ്ചയമെടുക്കുകയും അക്കാര്യം പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ പക്ഷെ ഗാന്ധി നിശബ്ദത പാലിച്ചു.
2. 1946 ല് ബംഗാള് അസംബ്ലിയില് ആകെ 250 അംഗങ്ങളില് 26 കോണ്ഗ്രസ്സുകാരും 3 സ്വതന്ത്രരുമടക്കം 30 പട്ടികജാതി എം.എല്.എ മാരുണ്ടായിരുന്നു.
3. തെരഞ്ഞെടുപ്പിനു മുമ്പുതന്നെ സ്വതന്ത്ര എം.എല്.എ ആയ ശ്രീ. എന്.എന്. റോയി, രോഗാതുരനായിരുന്നെങ്കില്ക്കൂടി, ശ്രീ.മണ്ഡലിന്റെ നിരന്തരമായ പരിശ്രമം കാരണം ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വോട്ട് നല്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
4. ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യന് എം.എല്.എ മാര് ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വോട്ടുനല്കുമെന്ന് നേരത്തേ തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചുവെങ്കിലും പിന്നീട് അവര് തെരഞ്ഞെടുപ്പു ബഹിഷ്ക്കരിച്ചു.
5. മറ്റൊരു സ്ഥാനാര്ത്ഥിക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് ആള് ഇന്ത്യ ഷെഡ്യൂള്ഡ് കാസ്റ്റ്സ് ഫെഡറേഷന്റെ സ്ഥാനാര്ത്ഥിയായ ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വോട്ടുനല്കരുതെന്ന് കോണ്ഗ്രസ്സ് അതിന്റെ എം.എല്.എ മാര്ക്ക് വിപ്പ് നല്കി.
6. കോണ്ഗ്രസ്സ് എം.എല്.എ ആയിരുന്ന ശ്രീ.ഗയാനാഥ് ബിസ്വാസ്, ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ കടുത്ത ആരാധകനായിരുന്നു. അതിനാല് അദ്ദേഹം ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വോട്ടുനല്കുവാനുള്ള സന്നദ്ധത പരസ്യമായി പ്രകടിപ്പിച്ചു.
7. എന്നാല് ഉടനെതന്നെ ശ്രീ.ഗയാനാഥ് ബിസ്വാസിനെ കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
8. അന്നേരം ശ്രീ.മണ്ഡല് മുസ്ലീംലീഗ് നേതാക്കളെ ബന്ധപ്പെടുകയും അവര് ശ്രീ.ഗയാനാഥ് ബിസ്വാസിനെ മോചിപ്പിച്ചെന്നു മാത്രമല്ല, ചില പട്ടികജാതി എം.എല്.എ മാരെ ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വോട്ടുചെയ്യാന് വേണ്ടി സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തു.
9. അവസാന നിമിഷം ശ്രീ.മുകുന്ദ ബെഹാരി മുല്ലിക് എന്ന സ്വതന്ത്ര എം.എല്.എ തന്റെ സ്ഥാനാര്ത്ഥിത്വം പിന്വലിക്കുകയും ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വോട്ടുചെയ്യുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
10. ശ്രീ.മണ്ഡലിന്റെ തന്ത്രപരമായ ഇടപെടല് കാരണം കോണ്ഗ്രസ്സ് എം.എല്.എ ആയ ശ്രീ.ദ്വാരികാനാഥ് ബറൂയി, ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വോട്ടിട്ടു.
11. റാങ്പൂര് ജില്ലയുടെ പ്രതിനിധിയായ ശ്രീ.ഖെട്രോനാഥ് സിന്ഹയും മറ്റൊരു പട്ടികവര്ഗ എം.എല്.എ ആയ ബിര് ബിര്സയും ഇരുവരും കോണ്ഗ്രസ്സുകാരായിരുന്നിട്ടുകൂടി അവസാന നിമിഷങ്ങളില് അവരുടെ അസംബ്ലികളില് അംബേദ്ക്കറൈറ്റുകളായ നമോശൂദ്രര് നടത്തിയ വമ്പിച്ച റാലികളുടെ സമ്മര്ദ്ദത്താല് ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് വോട്ടുചെയ്തു.
12. തെരഞ്ഞെടുപ്പുദിവസം ബംഗാളിലെ പട്ടികജാതിക്കാരെല്ലാം പ്രവര്ത്തിക്കുക അല്ലെങ്കില് മരിക്കുക എന്ന അതിതീവ്രമായ മാനസികാവസ്ഥയോടെ തെരുവിലിറങ്ങുകയും ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ വിജയത്തിനെതിരായി ഒറ്റയൊന്നും ചലിക്കില്ലെന്നു ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്തു.
13. കല്ക്കട്ടയിലും പരിസരപ്രദേശത്തും അധിവസിച്ചിരുന്ന പഞ്ചാബില് നിന്നുള്ള പട്ടികജാതിക്കാര് ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുവിജയത്തിനായി വീരോചിതമായി പോരാടുകയുണ്ടായി. ആ ഒറ്റക്കാരണത്താല് നിരവധി പഞ്ചാബി പട്ടികജാതിക്കാര് ക്രൂരമായ ആക്രമണങ്ങള്ക്കിരയാവുകയും അവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങള് തീവച്ചു നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
14. കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടിയുടെ മാഫിയ സംഘം നടത്തിയ ക്രൂരമായ ആക്രമണങ്ങളേയും അടിച്ചമര്ത്തലുകളേയും അതിജീവിച്ച് തെരഞ്ഞെടുപ്പു ദിവസമായ 1946 ജൂലൈ 18 ന്, ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ അനുയായികള് വോട്ടെടുപ്പു സ്ഥലമായ ബംഗാള് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗണ്സില് ഹാള് ഘൊരാവോ ചെയ്യുകയുണ്ടായി. ബാബാ ബുദ്ധ സിംഗ് മഹാനാല് എന്ന ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ ധീരനായ ഒരു അനുയായി ഊരിപ്പിടിച്ച വാളുമായി അംബേദ്ക്കറെ തോല്പ്പിക്കുവാന് കോണ്ഗ്രസ്സിനേയും അംബേദ്ക്കര് വിരുദ്ധശക്തികളേയും പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിച്ചു. കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ പിന്നില് നിന്നുള്ള എല്ലാ പ്രഹരങ്ങളേയും പഞ്ചാബി പട്ടികജാതിക്കാരും നമോശൂദ്രരും മുന്നില് നിന്നുതന്നെ പ്രഹരങ്ങള് നല്കി നേരിട്ടു(Supra note 7, Pp.18-23.)
15. തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലം പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്, രാഷ്ട്രീയകേന്ദ്രങ്ങളെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആവശ്യമായതിനേക്കാള് രണ്ടു വോട്ടുകള് കൂടുതലായി ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്കു ലഭിച്ചു.
16. കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടിയുടെ ബംഗാളിലെ ഏറ്റവും സമുന്നത നേതാവായ ശ്രീ.ശരത് ചന്ദ്രബോസ് നേടിയതിനെക്കാള് കൂടുതല് വോട്ടുകള് ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്കു ലഭിച്ചു.
17. ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ തികഞ്ഞ അനുയായികളായ ബംഗാളിലെ നമോശൂദ്രര് ഉജ്ജ്വലമായ ധീരോദാത്തതയോടെ ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില് തെരുവില് പോരാടുകയും ഡോ.അംബേദ്ക്കര് പരാജയപ്പെടുന്ന പക്ഷം അതിരൂക്ഷമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ ഓരോ എതിരാളികള്ക്കും ഭീഷണമായ മുന്നറിയിപ്പുനല്കുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങനെ കവലമൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പിലല്ല, മറിച്ച് അംബേദ്ക്കറൈറ്റുകള് എന്നെന്നും ഓര്ക്കുന്ന ഒരു പോരാട്ടത്തില് വിജയിച്ച്, കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ അതിശക്തമായ എതിര്പ്പിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് പ്രവേശിച്ചു. ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് ബോംബെയിലും സെന്ട്രല് പ്രോവിന്സിലും മാത്രം പരിമിതമായ സ്വാധീനമേ ഉള്ളൂ എന്ന് ബ്രിട്ടനിലെ ജനസഭയ്ക്കുമുമ്പാകെ സത്യസന്ധമല്ലാത്ത വിവരം നല്കിയ കാബിനറ്റ് മിഷന്റെ വാദമുഖത്തിനെതിരെയുള്ള ഉചിതമായ ഒരു മറുപടിയായിരുന്നു അംബേദ്ക്കറുടെ ബംഗാളില് നിന്നുള്ള വിജയം. അതിനാല് തെരഞ്ഞെടുപ്പുഫലം വന്നുകഴിഞ്ഞ് 1946 ആഗസ്റ്റ് 12 ന് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് പ്രതിഷേധസൂചകമായി ഒരു കത്തയച്ചു. അതിലദ്ദേഹം വാദിച്ചത്(‘Dr. Babasaheb Ambedkar, Writing And Speeches’, Vol. 17, Part I, P. 254.)
1. തന്റെ സ്വാധീനം ബംഗാളിലും സെന്ട്രല് പ്രോവിന്സിലും മാത്രമായി പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കില് പിന്നെങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹം ബംഗാളില് നിന്നും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്?
2. ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പില് അദ്ദേഹം എങ്ങനെയെങ്കിലും കഷ്ടിച്ചു ജയിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് ബംഗാളിലെ ഏറ്റവും സമുന്നത കോണ്ഗ്രസ്സ് നേതാവായ ശരത്ചന്ദ്രബോസിനെ മറികടന്ന് ഒന്നാമതെത്തിയാണ്.
3. എന്തുകൊണ്ടാണ് കോണ്ഗ്രസ്സ് ടിക്കറ്റില് ജയിച്ച പല എം.എല്.എ മാരും പാര്ട്ടി വിപ്പ് ലംഘിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് വോട്ടു ചെയ്തത്?
അന്നത്തെ നിര്ണ്ണായകമായ ആ നിമിഷങ്ങളില് രാജ്യത്തെ അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട വിഭാഗക്കാരുടെ ഭാവി രൂപപ്പെട്ടുവരികയായിരുന്നതിനാല് അവരുടെ നീതിപൂര്വ്വകമായ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും ഉറപ്പുവരുത്താന് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് രാജ്യതന്ത്രപരമായ എല്ലാ അടവുകളും ഉപയോഗിച്ചു. ഒരു ഭാഗത്ത് അദ്ദേഹം തന്റെ ഭാഗത്തിനുവേണ്ടി ശക്തമായി വാദിക്കുമ്പോള് മറുഭാഗത്ത് ബ്രിട്ടനിലെ പ്രതിപക്ഷ പാര്ട്ടിയുടെ സഹായത്തോടെ ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാരിനും കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടിക്കും മുകളില് അതിശക്തമായ സമ്മര്ദ്ദം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 1946 മേയ് 30 ന് വിന്സ്റ്റണ് ചര്ച്ചിലിന് അയച്ച കേബിള് സന്ദേശത്തില് ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു. “അറുപതു ദശലക്ഷം അയിത്തജാതിക്കാരുടെ ആവശ്യങ്ങളോടുള്ള അപമാനകരമായ വഞ്ചനയാണ് കാബിനറ്റ് മിഷന്റെ നിര്ദ്ദേശങ്ങള്. ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് പ്രാതിനിധ്യമില്ല, ഉപദേശക സമിതികളില് പ്രാതിനിധ്യമില്ല, ഉടമ്പടികള് കൊണ്ടുള്ള സംരക്ഷണമില്ല. ഇതര്ത്ഥമാക്കുന്നത് വെറും കയ്യോടെ അയിത്തജാതിക്കാരെ കൈമാറുന്നുവെന്നാണ്. താങ്കള് പാര്ലമെന്റില് നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിന് ഇന്ത്യയെമ്പാടുമുള്ള അയിത്തജാതിക്കാര് താങ്കളോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അയിത്തജാതിക്കാരുടെ ഭാവി ഇരുളഞ്ഞതാണ്. അവരുടെ താല്പര്യങ്ങള് സംരക്ഷിക്കുവാന് ഞങ്ങള് താങ്കളെ ആശ്രയിക്കുന്നു. ” ഇതിന് ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് ചര്ച്ചില് ഇങ്ങനെ മറുപടി നല്കി. “അറുപതു ദശലക്ഷം അയിത്തജാതിക്കാരുടെ ഭാവി സംരക്ഷിക്കുവാന് കണ്സര്വേറ്റീവ് പാര്ട്ടി അതിന്റെ പരമാവധി പ്രവര്ത്തിക്കുമെന്ന് താങ്കള്ക്ക് ഉറപ്പു നല്കുന്നു. ”(‘Dr. Babasaheb Ambedkar, Writing And Speeches’, Vol. 17, Part I, P. 223.)
1946 ആഗസ്റ്റ് 12 ന് പുതിയ ഇടക്കാല സര്ക്കാരിന്റെ ഒരു രൂപരേഖ നല്കുവാന് വൈസ്രോയി കോണ്ഗ്രസ്സിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അഞ്ച് കോണ്ഗ്രസ്സ് അംഗങ്ങളും അഞ്ച് മുസ്ലീംലീഗുകാരും അയിത്തജാതി പ്രതിനിധി ഉള്പ്പെടെ നാല് ന്യൂനപക്ഷ അംഗങ്ങളുമടങ്ങുന്ന ഒരു കേന്ദ്രമന്ത്രിസഭയാണ് കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടി മുന്നോട്ടുവച്ചത്. അതുപ്രകാരം പട്ടികജാതിക്കാരുടെ പ്രതിനിധിയായി ബീഹാറില് നിന്നുള്ള കോണ്ഗ്രസ്സുകാരനായ ശ്രീ.ജഗ്ജീവന് റാമിനെ 1946 ആഗസ്റ്റ് 24 ന് മന്ത്രിസഭയിലുള്പ്പെടുത്തി. ഇടക്കാല സര്ക്കാരിലെ മറ്റൊരു കോണ്ഗ്രസ്സ് പ്രതിനിധിയാണ് ജഗജീവന് റാമെന്ന കാരണം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ജിന്ന ഇതിനെ ശക്തിയായി എതിര്ത്തു. 1946 ലെ ഇടക്കാല സര്ക്കാരില് പട്ടികജാതി പ്രതിനിധിയായി നെഹ്റു കണ്ടുവച്ചിരുന്നത് മദ്രാസില്നിന്നുള്ള മുനിസ്വാമി പിള്ളയെ ആയിരുന്നു. എന്നാല് രാജേന്ദ്രപ്രസാദ്, സര്ദാര് വല്ലഭായി പട്ടേലിന്റേയും ഗാന്ധിജിയുടേയും പിന്തുണ നേടുകയും ഇവരെല്ലാവരും നെഹ്റുവിനോട് ജഗജീവന് റാമിനുവേണ്ടി വാദിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ജഗജീവന് റാം മന്ത്രിസഭയ്ക്കകത്തായി. 1952 ല് നെഹ്റു ജഗജീവന് റാമിനെ മന്ത്രിസഭയില് നിന്നൊഴിവാക്കി ഗവര്ണറാക്കുവാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പിന്നെയും രാജേന്ദ്രപ്രസാദ് ഇടപെട്ട് അദ്ദേഹത്തെ മന്ത്രിസഭയില് നിലനിര്ത്തുകയുണ്ടായി. (Mathai M.O, ‘Reminiscences of the Nehru Age’, Vikas Publishing House, New Delhi, 1978. P.237.)
1946 സെപ്റ്റംബര് 2 ന് അധികാരമേറ്റെടുക്കേണ്ട, ജഗജീവന് റാം ഉള്പ്പെടുന്ന പുതിയ മന്ത്രിസഭ 1946 ആഗസ്റ്റ് 24 ന് വൈസ്രോയി പ്രഖ്യാപിക്കുകയുണ്ടായി. ജവഹര്ലാല് നെഹ്റു നയിക്കുന്ന ഇടക്കാല മന്ത്രിസഭയില് 1946 സെപ്റ്റംബര് 26 ന് മുസ്ലീംലീഗിന്റെ പ്രതിനിധിയായി ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡല് സത്യപ്രതിജ്ഞചെയ്തു. കോണ്ഗ്രസ്സ് ജഗജീവന് റാമിനെ മന്ത്രിസഭയില് ഉള്പ്പെടുത്തുകയും ഉയര്ത്തിക്കാട്ടുകയും ചെയ്തപ്പോള് ഇടക്കാല സര്ക്കാരില് തന്റെ മതേതര അടിത്തറയെ ശക്തിപ്പെടുത്താന് ജിന്ന, മണ്ഡലിനെ ഉയര്ത്തുകയുണ്ടായി.
ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് നിന്നും പുറത്താകുന്നു
അറുപതു ദശലക്ഷം വരുന്ന അസ്പൃശ്യരുടെ ഭാവി രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനാവശ്യമായ ശക്തമായ ചരടുവലികള് നടത്തുന്നതിനായി 1946 ഒക്ടോബര്-നവംബര് മാസങ്ങളില് ഡോ. അംബേദ്ക്കര് ലണ്ടനിലായിരുന്നു. 1946 നവംബര് 5 ന് അംബേദ്ക്കര് ചര്ച്ചിലിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസതിയില് ചെന്നു കാണുകയുണ്ടായി. ലേബര് പാര്ട്ടിയിലേയും ലിബറല് പാര്ട്ടിയിലേയും ചില പാര്ലമെന്റംഗങ്ങള് പങ്കെടുത്ത ബ്രിട്ടീഷ് ജനസഭയിലെ ഇന്ത്യന് കണ്സര്വേറ്റീവ് കമ്മിറ്റിയുടെ ഒരു യോഗത്തെ ഡോ.അംബേദ്ക്കര് അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയുണ്ടായി. ഇന്ത്യന് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതിനെ അഭിനന്ദിച്ചുകൊണ്ട് 1946 ആഗസ്റ്റ് 1 ന് ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് ഒരു അഭിനന്ദന സന്ദേശം അയയ്ക്കുകയുണ്ടായി. പക്ഷേ വിഭജനപദ്ധതിയില് പട്ടികജാതിക്കാര് ഭൂരിപക്ഷമുള്ള, ഡോ.അംബേദ്ക്കര് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജസോര്, കുല്ന എന്നീ ജില്ലകള് പാകിസ്ഥാനില് ഉള്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി ഡോ.അംബേദ്ക്കര്ക്ക് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലെ തന്റെ അംഗത്വം നഷ്ടമായി.
1947 ജൂണ് 3 ന് ഇന്ത്യയിലെ അവസാന വൈസ്രോയിയായിരുന്ന മൗണ്ട്ബാറ്റണ് പ്രഭു, ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ എല്ലാ നേതാക്കന്മാരുടേയും ഒരു യോഗം വിളിച്ചുചേര്ത്ത് ഗവണ്മെന്റിന്റെ അധികാര കൈമാറ്റ പദ്ധതി അറിയിക്കുകയുണ്ടായി. അതോടൊപ്പം തന്നെ 1947 ജൂലൈ 26 ലെ ഇന്ത്യാ ഗസറ്റില് 69 അംഗങ്ങളുള്ള പാകിസ്ഥാനിലെ ആദ്യ ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണ സഭയ്ക്ക് രൂപം നല്കിക്കൊണ്ടുള്ള വിജ്ഞാനപനം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്തു. (പിന്നീട് ഒരു വനിതാ അംഗമടക്കം 79 ആയി അംഗസംഖ്യ ഉയര്ത്തുകയുണ്ടായി).
ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദുരന്തനിമിഷങ്ങളായ ഇന്ത്യ-പാക് വിഭജനം നിര്ഭാഗ്യവശാല് ഹിന്ദുക്കളുടേയും മുസ്ലീങ്ങളുടേയും വീക്ഷണകോണിലൂടെ മാത്രമേ വീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ. 1947 ആഗസ്റ്റ് 14-15 ന് അര്ദ്ധരാത്രി നിലവില്വന്ന വിഭജനം ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിനും ബംഗാളിലെ ബകര്ഗഞ്ച്, ഫരീദ്പുര്, ഖുല്ന, ജസോര് എന്നീ ജില്ലകളില് അധിവസിച്ചിരുന്ന നമോശൂദ്ര വിഭാഗത്തിലെ പട്ടികജാതിക്കാര്ക്കും ദിനാജ്പുര്, റാങ്പുര് ജില്ലകളിലെ രാജ്ബന്ഷി പട്ടികജാതിക്കാര്ക്കും വമ്പിച്ച തിരിച്ചടിയാണ് നല്കിയത്. തങ്ങളുടെ മാതൃഭൂമിയില് നിന്നും വേരറുത്തു മാറ്റപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഈ പ്രദേശങ്ങളിലെ പട്ടികജാതിക്കാര് പശ്ചിമബംഗാളിനു പകരം കിഴക്കന് പാകിസ്ഥാനികളായി മാറി. തങ്ങളുടെ ഇച്ഛയ്ക്കുവിരുദ്ധമായി വിഭജനം അവരെ പുതുതായി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട പാകിസ്ഥാന്റെ ഭാഗമായി മാറാന് നിര്ബന്ധിക്കുകയും തുടര്ന്ന് തങ്ങളുടെ നിലനില്പ്പിനായി ഇന്ത്യയിലേയ്ക്ക് അഭയാര്ത്ഥികളെന്ന പേരില് കുടിയേറേണ്ട അവസ്ഥ സംജാതമാവുകയും ചെയ്തു. (കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ സമുന്നത നേതാക്കളെ പരാജയപ്പെടുത്തി അംബേദ്ക്കറെ വിജയിപ്പിച്ച ബംഗാളിലെ പട്ടികജാതിക്കാരോടുള്ള കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ പ്രതികാര നടപടിയായിരുന്നു ഹിന്ദു ഭൂരിപക്ഷമുള്ള പട്ടികജാതി അധിവാസമേഖലകള് പാകിസ്ഥാനുവിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട് അവരെ ഇന്ത്യക്കാരല്ലാതാക്കിത്തീര്ത്തത്-അനില് നാഗന്). സ്വാഭാവികമായും ഇത്തരം സംഭവവികാസങ്ങള് ഇന്ത്യയുടെ കിഴക്കന് പ്രദേശങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന അംബേദ്ക്കര് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തിയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചു. ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ സഹപ്രവര്ത്തകനായിരുന്ന ജോഗേന്ദ്രനാഥ് മണ്ഡലിനുപോലും പാകിസ്ഥാനിലേയ്ക്ക് പോകേണ്ടിവരികയും അദ്ദേഹം പാകിസ്ഥാനിലെ ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയുടെ താല്ക്കാലിക അധ്യക്ഷനായി മാറുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടദ്ദേഹം പാകിസ്ഥാനിലെ ആദ്യ നിയമ-തൊഴില് മന്ത്രിയായി മാറി. പാകിസ്ഥാന് സര്ക്കാരില് ഉന്നതപദവിയിലെത്തിയ ഒരേയൊരു ഹിന്ദു അദ്ദേഹമായിരുന്നു. 1947 മുതല് 1950 വരെ അദ്ദേഹം പാകിസ്ഥാനില് സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ജിന്നയുടെ മതേതര രാഷ്ട്രസങ്കല്പ്പത്തെ ശക്തമായി പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാല് 1947 ല് നടന്ന ഇന്ത്യാ-പാക് യുദ്ധത്തെത്തുടര്ന്നും കിഴക്കന് പാകിസ്ഥാനിലെ തന്റെ ജന്മസ്ഥലത്തു നടന്ന വര്ഗ്ഗീയ സംഘര്ഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിനുള്ളില് നാനൂറ് ലക്ഷം ഹിന്ദുക്കള് ഇന്ത്യയിലേയ്ക്ക് നാടുവിടേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടായതും അദ്ദേഹത്തെ നിരാശാഭരിതനാക്കി. 1950 ഒക്ടോബര് 8 ന് അദ്ദേഹം പാകിസ്ഥാന് പ്രധാനമന്ത്രി ലിയാഖത്ത് അലിഖാന് രാജിക്കത്ത് നല്കി. ആ രാജിക്കത്തില് പാകിസ്ഥാന്റെ രാഷ്ട്രപിതാവായ മുഹമ്മദ് അലി ജിന്നയുടെ ദര്ശനങ്ങളേയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളേയും അവരുടെ ഭാവിയേയും വിലമതിക്കാത്ത പാകിസ്ഥാനിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാരെ മണ്ഡല് കടന്നാക്രമിച്ചിരുന്നു. (Jogendranath Mandal’s Resignation Letter. 8 October, 1950.) തികഞ്ഞ നിരാശയോടും അപമാനഭാരത്താലും 1950 ല് അദ്ദേഹം ഇന്ത്യയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.
ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നു.
പാകിസ്ഥാന് ഒരു സ്വതന്ത്രരാഷ്ട്രമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടര്ന്ന് 1947 ജൂണ് 23 മുതല് ഇന്ത്യന് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില അംബേദ്ക്കറുടെ അംഗത്വം റദ്ദുചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് അംഗമാവണമെങ്കില് അതിന്റെ അടുത്ത യോഗമായ 1947 ജൂലൈ 14 നു മുമ്പ് അംബേദ്ക്കര് വീണ്ടും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടണമായിരുന്നു. ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തില് മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വീക്ഷണകോണിലൂടെ നോക്കുകയാണെങ്കില് പുതിയ ഭരണഘടനയുടെ കീഴില് ഇന്ത്യയിലെ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരുടെ ഭാവിയെ സംബന്ധിച്ച ഒരു നിര്ണ്ണായക യുദ്ധം കൂടിയായിരുന്നു. ലഭ്യമായ വിവരങ്ങള് വച്ചുനോക്കുകയാണെങ്കില് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണജോലിയില് അദ്ദേഹത്തിനുള്ളതുപോലുള്ള വൈദഗ്ദ്ധ്യം നിറഞ്ഞ മറ്റാരും ഇന്ത്യയിലില്ലാതിരുന്നതിനാല് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അനിവാര്യവുമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയുടെ അധ്യക്ഷന് എന്ന തന്റെ അധികാരമുപയോഗിച്ച് ഡോ.രാജേന്ദ്രപ്രസാദ്, ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് നിന്നും എം.ആര്. ജയകര് രാജിവച്ച ഒഴിവിലേയ്ക്ക് ഡോ. അംബേദ്ക്കറെ തെരഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന് അന്ന് ബോംബെയിലെ പ്രിമിയര് ആയിരുന്ന ബി.ജി.ഖേറിന്, 1947 ജൂണ് 30 ന് എഴുതിയ കത്തിലൂടെ നിര്ദ്ദേശം നല്കി. ആ കത്തില് ഡോ. രാജേന്ദ്രപ്രസാദ് എഴുതി, “മറ്റേതൊരു പരിഗണനകള്ക്കും പുറമേ, ഭരണഘടനാനിര്മ്മാണസഭയ്ക്കും അതിന്റെ വിവിധ കമ്മിറ്റികള്ക്കും ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ സേവനം അനിവാര്യവും അനുപേക്ഷണീയവുമാണെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനങ്ങള് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകരുതെന്നും ഞങ്ങള് വിലയിരുത്തുന്നു. നമുക്കെല്ലാവര്ക്കും അറിയാവുന്നതാണ്, അദ്ദേഹം ബംഗാളില് നിന്നാണ് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവിശ്യ വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുകാരണം ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അംഗത്വം ജൂണ് 23 മുതല് റദ്ദുചെയ്യപ്പെട്ടു. അതിനാല് അദ്ദേഹത്തെ അടിയന്തിരമായി വീണ്ടും തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ”(‘Letter from Prasad to B. G. Kher, dated, 3oth June 1947’, Prasad Papers.)
ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് നിന്നും എം.ആര്. ജയകര് രാജിവച്ച ഒഴിവിലേയ്ക്ക് ശ്രീ. നിജലിംഗപ്പ, ഒരു ഡോ.വി.കെ.ആര്.വി. റാവുവിനെ നാമനിര്ദ്ദേശം ചെയ്തുവെങ്കിലും ഡോ.രാജേന്ദ്രപ്രസാദും സര്ദാര് വല്ലഭായ് പട്ടേലും ഡോ. അംബേദ്ക്കറെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും അതിന്പ്രകാരം ബോംബെ പ്രിമിയര് ആയ ബി.ജി.ഖേറിന് നിര്ദ്ദേശം നല്കുകയും ചെയ്തു. (Madhu Limaye, ‘Dr. Ambedkar Ek Chintan’ (Marathi), Rachana Prakashan, Mumbai, 1986. P.98 and V. Shankar(Editor), ‘Sardar Patel Correspondence’ Vol. 5, Ahemedabad, 1972. P.149.) അതിനുപുറമേ, ബോംബെ പ്രവിശ്യയിലെ കോണ്ഗ്രസ്സ് നേതാക്കളായ ശ്രീ. മാവ്ലങ്കറിനും എസ്.കെ.പാട്ടീലിനും ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടണമെന്ന കര്ശന നിര്ദ്ദേശം ഡോ.രാജേന്ദ്രപ്രസാദും സര്ദാര് വല്ലഭായ് പട്ടേലും നല്കി. ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് തന്നെയും തെരഞ്ഞെടുക്കാന് ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്ന ശ്രീ. മാവ്ലങ്കറിന് സര്ദാര് വല്ലഭായ് പട്ടേല് ഇങ്ങനെ എഴുതി: “ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അടിയന്തിരമായി നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. നിലവില് ഒരേ ഒരു ഒഴിവുമാത്രമേയുള്ളൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്രിക ഇന്നു തന്നെ നല്കണമെന്ന് ഞങ്ങള് അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബംഗാളില് നിന്നും അദ്ദേഹത്തിന് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് എത്താന് കഴിഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോഭാവം മാറിയിട്ടുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം ഈ സഭയ്ക്ക് വളരെ പ്രയോജനപ്പെടുന്ന ഒരു അംഗമാണെന്നും ഞങ്ങളെല്ലാം കരുതുന്നു. ”(Bhalchandra Phadke, ‘Dr. Babasaheb Ambedkar’, (Marathi) Pp.218-219, Sree Vidya Prakashan, Pune 1985.) എന്നിട്ടും മാവ്ലങ്കര് തന്നെ തെരഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന ആവശ്യവുമായി മുന്നോട്ടുപോയത് സര്ദാര് വല്ലഭായ് പട്ടേലിനെ കോപിഷ്ഠനാക്കി. തുടര്ന്ന് നല്കിയ നിര്ദ്ദേശങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് പ്രവര്ത്തിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് 1947 ജൂലൈ 3 ന് അദ്ദേഹം മാവ്ലങ്കറിന് ഒരു കത്തുകൂടി അയച്ചു. കൂടാതെ ബോംബെയിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന കോണ്ഗ്രസ്സ് നേതാവായ എസ്.കെ.പാട്ടീലിനും മറ്റൊരു കത്തയച്ചു. ആ കത്തില് സര്ദാര് പട്ടേല് ഇങ്ങനെ എഴുതി. “ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ നാമനിര്ദ്ദേശപത്രിക പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് അയച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഒരു മല്സരം ഉണ്ടാകില്ലെന്നും അദ്ദേഹം എതിരില്ലാതെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമെന്നും ഞാന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കില് അദ്ദേഹത്തിന് പതിനാലാം തീയതി തന്നെ സഭയില് എത്താന് കഴിയും. ”(Bhalchandra Phadke, ‘Dr. Babasaheb Ambedkar’, (Marathi) p.218, Sree Vidya Prakashan, Pune 1985.) ഇത്തരം സംഭവവികാസങ്ങള് കാരണം 1947 ജൂലൈ 3 ലെ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ അതിന്റെ കറന്റ് ടോപിക്സ് എന്ന കോളത്തില് ഇപ്രകാരം എഴുതി: ڇഇന്ത്യന് യൂണിയന്റെ ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയില് നിന്നും ഡോ. എം.ആര്.ജയകര് രാജിവച്ച ഒഴിവിലേയ്ക്ക് ഡോ.അംബേദ്ക്കറെ നാമനിര്ദ്ദേശം ചെയ്യാമെന്ന ബുദ്ധിപൂര്വ്വമായ തീരുമാനം ബോംബെ പ്രവിശ്യയിലെ കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടി കൈക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഡോ. അംബേദ്ക്കര് യഥാര്ത്ഥത്തില് ബംഗാളില് നിന്നും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ആ പ്രവിശ്യയില് നിര്ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട വിഭജനം ഇരു നിയമനിര്മ്മാണസഭകളിലും പുതിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ആവശ്യകത സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഒരു റിപ്പോര്ട്ട് പ്രകാരം ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഇനിയും വെസ്റ്റ് ബംഗാളില് മല്സരിച്ചാലും അദ്ദേഹം ജയിക്കും. എന്നാല് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം പ്രവിശ്യതന്നെ, ചര്ച്ചകളിലും സംവാദങ്ങളിലും റിപ്പോര്ട്ടുകളിലും നല്കിയ തന്റെ കനപ്പെട്ട സംഭാവനകളിലൂടെ ഏവരുടേയും ആദരവു പിടിച്ചുപറ്റിയ അദ്ദേഹത്തെ ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് അയയ്ക്കുന്നതാണ് ഉചിതം. വാസ്തവത്തില് ആദ്യത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്തന്നെ ബോംബെയിലെ പ്രതിനിധികള് അദ്ദേഹത്തെ ഇവിടെനിന്നും ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് അയയ്ക്കുവാന്വേണ്ട ഇടം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.ڈ ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്കുള്ള ഉപതെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ തീയതി 1947 ജൂലൈ 22 ആയി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെ എം.ആര്.ജയകര് രാജിവച്ച ഒഴിവില് ബോംബെയില് നിന്നും ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് എതിരില്ലാതെ വീണ്ടും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. അതിനാധാരമായി നടന്ന സംഭവവികാസങ്ങളെയെല്ലാം വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോള് ഒരിക്കല് ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ പരാജയം ഉറപ്പാക്കാന് ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്ത കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടി വളരെപ്പെട്ടെന്ന് അംബേദ്ക്കറോടുള്ള അതിന്റെ സമീപനത്തില് മാത്രമല്ല പ്രവൃത്തിയിലും സമൂലമായ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നതെങ്ങനെയെന്ന് അല്ഭുതകരമാണ്. നിരവധി പണ്ഡിതരും കൂലിയെഴുത്തുകാരും തെളിവുകളെ പരിഗണിക്കാതെ ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ബഹുമതി മഹാത്മാ ഗാന്ധിക്കു നല്കാറുണ്ട്. യഥാര്ത്ഥത്തില് 1930-32 ല് നടന്ന വട്ടമേശാസമ്മേളന കാലത്തു തന്നെ ഭരണഘടനാ നിയമത്തിലുള്ള തന്റെ അപാരമായ പാണ്ഡിത്യം കൊണ്ട് നിരവധി കോണ്ഗ്രസ്സ് നേതാക്കളില് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് മതിപ്പുളവാക്കിയിരുന്നു. ലോകത്തെ നിരവധി ഭരണഘടനകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഡോ.അംബേദ്ക്കറുടെ ആഴത്തിലുള്ള ജ്ഞാനം ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയ്ക്ക് ഒരു ഉടന്വിജ്ഞാന സംശയനിവാരണ ഗ്രന്ഥം പോലെയായിരുന്നു. 1948 മേയ് 6 ന് സര്ദാര് വല്ലഭായ് പട്ടേല്, സി.പി.രാമസ്വാമി അയ്യങ്കാര്ക്ക് എഴുതിയ കത്തില് ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. പട്ടേല് എഴുതി: “ഞാന് താങ്കള്ക്ക് ഉറപ്പുനല്കുകയാണ്, അംബേദ്ക്കറെ, കഴിയുന്നിടത്തോളം നാം നമുക്കൊപ്പം നിര്ത്താന് ശ്രമിക്കണം. അദ്ദേഹം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദഗതികള് സമര്ത്ഥിക്കാന് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞെന്നിരിക്കും. പക്ഷെ എനിക്ക് പൂര്ണ്ണമായും ബോധ്യമാണ് ഈ രാജ്യത്തിന് അദ്ദേഹം ഒരു നേട്ടമാണെന്നു മാത്രമല്ല രാജ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തെ ഉപയോഗിക്കാനും കഴിയണം. ”(Bhalchandra Phadke, ‘Dr. Babasaheb Ambedkar’, (Marathi) p.219, Sree Vidya Prakashan, Pune 1985.)
മറുഭാഗത്ത് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലെ തന്റെ അംഗത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെത്തുടര്ന്ന് ഡോ.അംബേദ്ക്കര് ലണ്ടനിലെത്തുകയും തന്റെ അംഗത്വത്തിനുവേണ്ടി ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാരില് സമ്മര്ദ്ദം ചെലുത്തുകയും ചെയ്തു. അതിനാല് കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടിയ്ക്കകത്ത് ചില ആന്തരിക സമ്മര്ദ്ദങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകളും ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണത്തിനുവേണ്ട ബുദ്ധിപരമായ പരിമിതികളുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്ക്കൂടി, നെഹ്റുവും പട്ടേലും തമ്മിലുള്ള തര്ക്കങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകളും, ദേശീയവാദിയും ഭരണഘടനാവാദിയുമായ അംബേദ്ക്കറെക്കുറിച്ച് കോണ്ഗ്രസ്സ് പാര്ട്ടിക്ക് വൈകിവന്ന വിവേകം തുടങ്ങിയ പുറമേയുള്ള മറ്റുചില കാരണങ്ങളും ഈ തീരുമാനത്തെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് കരുതുന്നതിലും അസ്വാഭാവികമോ അനുചിതമോ ആയി ഒന്നുമില്ല.
എന്തൊക്കെയായാലും ഇത്തരം സംഭവവികാസങ്ങള് ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണസഭയിലേയ്ക്ക് ഡോ.അംബേദ്ക്കറെ വീണ്ടും തെരഞ്ഞെടുക്കാന് കാരണമാവുകയും 1947 ആഗസ്റ്റ് 29 ന് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനയുടെ കരട് നിര്മ്മാണ സമിതിയുടെ അധ്യക്ഷനായി അദ്ദേഹത്തെ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു. കോണ്ഗ്രസ്സ് ഇത്രയുമൊക്കെ പിന്തുണ നല്കിയിട്ടും താന് പരിലാളിച്ച അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട ജനതയുടെ വിമോചനമെന്ന സ്വപ്നത്തിന്റെ സാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനായി കോണ്ഗ്രസ്സുമായി ഒരു തരത്തിലുമുള്ള അനുരഞ്ജനത്തിനും ഡോ.അംബേദ്ക്കര് തയ്യാറായില്ല.
(സുരേഷ്മാനെയുടെ The Man who codified Indian Independence എന്ന പുസ്തകത്തില് നിന്ന്. പരിഭാഷ അനില് നാഗന്)
